Dat weer Vörmiddag un Margret hull hör Koffjetass in d‘ Hand. Se keek mit Leevde up Opa in de Hörnstohl. Sien Kopp weer hum up Bost sackt un se hör hum sacht snurken.
Ja, dummel du man even, doch se. Denn harr se Tied, de Baadkamer up Stee to maken.
Fredags weer Baad-Dag för Opa. Schoon of weer he natieds, un Margret mennigmaal ok.
Vööl Tied, daaröver natodenken, harr se nich. Middageten muss noch in d‘ Pott, inkopen för ´t Wekenenn, un tegen Avend kwemen Sina un Hendrik, hör Enkelkinner. För hör muss se noch de Bedden betrecken. Se wullen bi Margret slapen, umdat hör Ollern up Tour weren.
Margret weer dankbaar, dat se för all hör Upgaven in d‘ Familie de Kraft un Tied harr.
Jann, hör Mann, stunn alltied achter hör. Man hör vööl helpen mit Opa, dat kunn he nich.
Mörgens gung he al froh to ´t Huus ut na d‘ Arbeid, un wenn he weer keem, mook se Opa al weer beddklaar.
Man lang düürs dat nich mehr, denn kunn Jann in Rente gahn.
Gott sei Dank, doch Margret. Stillkens maalde se sük dat ut, wat denn för en moje Tied keem. Ennelk ok maal Tied, blot för hör beiden, Jann un se. Mit en Wohnmobil unnerwegens ween un sük noch en bietjet de Welt bekieken, dat weer hör Drööm.
„Maaaaargret, kummst even?“ – Dat Ropen van Opa reet hör ut hör Gedanken. Se hool en hogen Sücht un schüddelde de Kopp över sük sülvst. Mit Opa, dat weer klaar, bleev dat Wohnmobil en Drööm.
In disse Dagen, van 6. – 12. Oktober, hett en Koppel Lüü van verscheden Organisationen in
Nedersassen de eerste „Week för plegende Angehörigen“ utropen. Se würdigen mit disse Aktion all de, de in hör Familien Minsken, de Hülp bruken, plegen un betreuen. Alleen in Nedersassen worden van insgesamt över 530.000 Minsken, de up Pleeg anwesen sünd,
över 340.000 to Huus van hör Angehörigen pleegt. Dat is en groten Verdeenst un Upgaav för all, disse wichtige Arbeid leisten. Nich jeder kann dat. Un dat geiht ok nich överall in jede Familie. Daarför hebben wi de Pleegheimen.
Man vandaag un an disse Sönndag foll ik mien Hannen för all Margrets und Janns,
de Dag un Nacht to Huus mit Gedüür un Leevde de Last dragen, wenn uns Ollerden nicht mehr alleen blieven un sük sülvst nich mehr helpen könen. Gott segen Jo un geev Jo immer weer neei Mood un Kraft, dat ok wat överblifft för Jo un Jo Drömen.
Angelika Scheepker, Pastorin im Kirchenkreis Aurich