Heel sacht was lüttje Lenn to`d Karkenbank utkroopen un nümms harr dat in uns Femiljenkark so recht mitkreegen. `N poor Jungs un Wichter ut uns Jugendkreis de wassen do nett an´d Gang west un dor keeken Grooten un Lüttjen mit open Mund hen. Un do doch lüttje Lenn: nu mutt gahn! Wenn ik noch wat van de Welt sehn un lehren will, denn laat mi nu man loskruupen bit heel na vöörn, wor de groote Kinner all sünt.
Un so gung dat los: heel sacht un heel vörsichtig. Un he hett dat schkiert! He kweem an, dor wor he jüst henwull. So sacht kweemen wi annern dor ook achter, wat dör för sück gung, man wi leeten hum gewehren. Un denn keeken wi mit open Mund: as wenn he dat nooit anners maakt harr, kroop he unner´n in Epistelstohl, van wor ut bi uns ut Gotts Woord vörlesen word. Un he satt dor un was nett so blied as´n Kluttje un wull dor ook neet weer weg.
Nüms kunn hum dor weghaalen, sien groot Süster neet, Mama un Papa neet. Nee, he bleev dor sitten un was nett so blied as man wat kann. Un wi dochen: dor hett een sien eegen Stee „unner Gotts Woord“ funnen. He satt ja stuuv „unner“ dat groode Bibelbook, wat boben up Pult lag.Un wi dochen later in Huus: wat hett de lüttje Kneevel uns wat lehrt! Uns all mitnanner. De lüttje Fent harr sien heel besünner Stee unner Gotts Woord funnen. Sien eegen Stee, wor hum nüms weer weghaalen kunn. Dor wull he blieben. Wi bruken mennig Mal nix nödiger as´n Stee unner Gotts Woord. Nett as lüttje Lenn. N´Stee in Gotts Huus, wor wi düchdig wat van de Welt sehn un lehren können. Van de Welt, de uns Heer maakt hett un van de Welt un de Minsken, de he bit vandage noch in sien Hand hollt. Nu hebb man keen Nooot, wenn du´d mit Knaaken hest: du hövst mörgen off anner Sönndag neet unner de Epistestohl off Pult in dien Kark kruupen, dat sall wall nx tofallen. Man sök di´ook dien eegen Stee unner Gotts Woort! Off wenn du in dien Kark all´n Stee hest, wor du am leevsten sittst, gah dor sitten. Is nix nödiger in disse upgeregte Tieden in uns Welt, dat wi wat hemm, wor wi uns an hollen können. Wat besteiht un wat blifft. Un wenn dat in de Welt hergeiht as unnern in´d Gulf, uns Heer de blifft desülvige. Sien Woord steiht fast un will di so geern ook fast, blied un gerüst dör`d Leben gahn laaten. Wat wi Minsken können, weeten un sehn, dat is´n heel Bült. Man wenn´t hart up hart kummt, helpt di dat neet wieder. Wieder helpt di bloot de, de Himmel un Eer maakt hett un all Leben in sein Hannen hollt. Wenn du dat mörgen weer hörst, denn süchst de Welt un de Minsken mit heel anne Oogen, mit de Oogen van uns Heer. Sien Woord blifft för alltied! (Jesaja 40,8).
Andrea Düring-Hoogstraat und Jürgen Hoogstraat, Pestoren in Vitterbur