Dat is nu al en Settje her, as wi in Lamberti anfangen hebben, uns Gemeenhuus to renoveren. De olle Klobeckens wurren ruthauen, de Wand- und Footdeelfliesen gliek mit. Elkeen, de al maal in sien Huus to rieten anfangen is, weet, dat dat denn ungemütlich word. So weer dat ok in uns Gemeenhuus. In de Floor stunn ´t all vull mit de Schutt, wat bisied rüümt worden muss.
Nu gung dat up Oostern to. De Kinner van de Spielkreis harren Eier anmaalt. Trotz dat Dörnanner wullen se, as alltied, uns Gemeenhuus mooimaken. In de groot Bodenvaas kemen Goldklockjetacken, un daar wurren de Eier anhangen.
Nu stunn daar de mooi groot Eierstruuß, un daar unner, as Paketen unner de Wiehnachtsboom, een van de utrangeert Klobeckens. Smaals, wenn ik in ´t Gemeenhuus rinkomen dee, keek ik daar scheev tegen an.
Kört vör Oostern kreeg ik Visiet van de Baas van de CVJM. In ´t Gemeenhuus stunnen wi vör de Eierstruuß un dat kött Klobecken. He greep gliek na sien Handy, schoot en Foto un see de Satz, de ik nooit vergeten hebb: „Dat is doch bliede Oosterböskupp! An Oostern spöölt Gott uns Schuld dat Klo runner!“ Ik weer en beten verdattert. Man all Jahr, wenn dat up de Oosterweek un Stillfredag togeiht un ik mien Eierstruuß torechtmaak, denn mutt ik daar weer an denken.
Dat Krüüz van Jesus Christus hett mit mi un mien Schuld to doon. Dat is wat, waar wi nich gern över proten un wat wi geern bisiedschuven.
Man dat gifft so vööl, wat in mien lüttje Welt verkehrt löppt un waar ik mien Andeel an hebb. Un wenn wi ehrelk mit uns sülvst sünd, denn weten wi dat ok. Man mit dat Krüüz van sien Söhn maakt Gott ok en Krüüz dör alls, wat ik in mien Leven verkehrt maak: waar ik nich glöven un vertroen kann, waar ik achter dat torüggbliev, wat ik würrelk doon kunn; waar ik well sehrdoo, mit Woorden of mit mien Doon, ofwoll ik dat heel nich will. Wat good, wenn wi för uns Schuld noch en Gespöör hebben un ehrelk togeven, wenn wat verkehrt löppt. Wenn uns Geweten uns noch seggt, wat richtig un wat verkehrt is. An Stillfredag un Oostern hett Gott uns sien Söhn an de Sied stellt, umdat wi mit uns Schuld nich mehr alleen sünd. He schenkt uns immer weer en nejen Anfang. Gott sei Dank. Dat kött Becken unner de Eierstruuß, dat kunn ik domaals över Oostern good vullhollen.