Predigt zum OKT

Predigt von Jann Schmidt zum Abschlussgottesdienst des 6. Ostfriesischen Kirchentages in Aurich Matth 14, 22-33
(OKT Aurich 2012/Sinkender Petrus)

Leev Gemeente,

dat har Petrus doch wee(i)ten musst, dat man up’t Water neit loopen kann. He is doch an’t Water groot worden. He het doch van Kind of an wüst, wo geforelk dat up’t Water weesen kann. Petrus is doch Dag för Dag rutfohren. Petrus is doch Fisker west un het sien Netten utsmeeten – he un sien Broer Andreas. Nee, dat har he wee(i)ten musst, dat man up’t Water neit loopen kann. Well dat seker Boot verlett, well de dicke Schkippsplanken verlett, well over Boord klautert, holt sük mehr as natte Foeten. Water hett kien Balken. Nee(i)t blood Fiskerlüü weeten dat. Man he wull’t wall eben wee(i)ten, de Haintje Vöörmeier. Dat paast toe hum, so is he. Well anners as Petrus haar dat ok woogt? Man de anner’n in’t Boot haar’n dat ok wee(i)ten musst, dat man up’t Water nee(i)t loopen kann. Se haar’n hum fasthollen musst. Blief hier, Petrus, haarn’ se seggen musst – teegen Wind un Wellen an. Dat kann nee(i)t goed gohn, haar’n se in hör Benaudheit roepen musst. Man se bünt still bleeben. Verschruken satten se an Deck. Bannig Nood hebben se hat. ‘N Gespök was hör in’t Mööd kommen – minnen up’t Water, as de düster Nacht sük langsam vertruk. Nüms un nix holt Petrus toerügg. He klautert ut dat Boot. He will’t wee(i)ten, wor he dat doch egentlich beeter wee(i)ten mud. Un anfangs geiht dat ja ok goed. Dat Water dragt – mehr noch: Vertrauen dragt. Man dann kumt dat so, as dat komen mud: De Wind steiht hum entegen. De Twiefel trekt hum nadale. He kriggt natte Foeten. He mudd beleben, dat dat Water hum neit dragt. Dor kanns’d völ beleben in’ Leben: Dor hes’d di wat vörnomen, dor wull’t ‘n anner Padd inschloon, dor wull’t wat Neijes wogen, dor hes’d wat vör Oogen, un dann deist de eerste Tree – un kriggst up eenmol bannig Nood. Dann wors’d unseker un wes’d neit mehr wor-hen. Dann trekt de Twiefel di nadale. Un dann geiht dat Vertrauen mit di unner. Dat hars’d doch wee(i)ten musst, seggen wi dann wall. Worum büst ok so wiet gohn, muss dat dann nu weesen? Wenn du dat neit probeert haars’t, dann was di dat ok neit geböhrt. Un overhoopt – ‘n lüttje Mann het doch nix as Teegenstöten. Jo, dor kanns’d völ beleben in’t Leben: Mehr as eenmol het di de Moed verlaaten. Mehr as eenmol het de Twiefel di nadale trukken. Mehr as eenmol hes’d du beleeft, dat dat neit so geiht, as du dat wall wult. Un mehr as eenmal hes’d murken, dat dat Water nee(i)t dragt – di neit dragt. Dann sit’st du dor in Benaudheit un Nood – un markst, dat dat Leben langsom mit di unnergeiht. Jo, dor kannst vööl beleben in’t Leben – dat was fröher so, un dat is vandage noch neddekrot so. Un dorum bün ik gorneit seker, dat dat in de Vertellsel ut dat Neije Testament um Petrus alleen geiht! Dor geböhrt wat, wat elk un een geböhren kann. Dor word wat vertellt, wat ok van di un mi vertellt worden kann. Bibel-geschkichten sünt Lebens-geschkichten. Dat sünt wunnerbore Geschkichten, de immer un overall vörkommen. Dat sünt Geschkichten, de wohr sünt – ok wenn se neit geböhrt sünt.
Dat sünt Geschkichten, de elk un een beleeft. Dor maggs’d Petrus heeten of Andreas, dor kanns’d ok Garrelt heeten of Wiard, dor maggs’d Hilke heeten of Theda. Bibelgeschkichten sünt Lebensgeschkichten. Dor kummst du in vöör, du un din Leben. Dat is neddekroot so, as wenn du in’n Speegel kikst: Wenn du de Bibelgeschkichten leest, dann süchst du di sülmst. Höör’n wi noch mol hen, wat Matthäus dor vertellt: Un Jesus dreev de Jüngers in’t Schkipp. Se sullen – all för hum – no’d anner Sied roverseilen, umdat he dat Volk wegstüüren wull. As he dat Volk quiet was, steeg he up’n Barg, heel för sük, um dor toe beden. As dat Obend wur, was he dor heel alleen. Dat Schkipp was all wiet van’t Land weg un haar Wind und Wellen tegen sük. Ober teegen Mörgen kwam Jesus bi hör un leep over dat Water. As de Jünger’s sachen, dat he over’t Water leep, verschruken se sük un reepen: ‘Dor, dor is’n Gespök!’ Un se haar’n bannig Nood. Man Jesus reep hör toe: Weest gerüst, ik bün’t, wees’t man neit benaud. Do meende Petrus: Heer, wenn dat so is, dann laat mi over’t Water bi di komen. Un Jesus sä: Koom man her! Un Petrus klauterde ut dat Boot un leep over’t Water – Jesus in’t Mööd. Man as he de Windböi’n sach, verfehrde he sük un wull unnergahn – un he fung an toe reeren un toe roepen: Heer, help mi! Do reckde Jesus sien Hand ut, greep hum un sä teegen hum: Wat hest du för’n lüttje Gloov, worum büst du an’t twiefeln? Dann steegen de beiden weer in’t Boot, un de Störm wur minner. Un all annern in’t Boot fullen för hum daal un stammerden: Du büst wahraftig Gott sien Söhn! Leev Gemeente, se sünt unnerwegens – unnerwegens dör’t Leben: Petrus un de anner Jüngers. Jesus het hör alleen vörut-stüürt. No’d Güntsied hen, haar Jesus seggt, no’d anner Sied. Un dorum sünt se unnerwegens. Se weeten, wor se hen mudden. Se weeten, wor se hen will’n. Dör’t Leben eben. In’n Unweer sünt se gorneit rokt. Nee, so wied is dat gorneit komen. Wind un Wellen har’n se tegen sük – dat is’t all. Se mudden tegen an – mehr neit. Un well mudd dat neit – tegen an? De Wind kummt foker mol van Vörn, so selten ist dat neit. Un dat de een of anner dann benaud word, dat kennen wie ok.
Dag för Dag sünt wi doch unnerwegens. Dag för Dag mudden wi dat Leben leben. Un fok genug geiht dat d’r hoog her. Dat mud noch gorkien Unweer wesen – ‘n lüttje Böi van Vörn kann di ok all verfehrn un umsmieten. Un du büst di doch heel seker weest: Dat is dat Richtige för mi. Dor mudd dat langs gohn. Dor will ik hen. Dor geiht dat mit vull Seils vöran. Dann hest du de eerste Tree allen mokt – over’t Water – o Wunner! Stolt büst du up di west. Du hest de Wind in’t Rügg föhlt un haarst de Welt in’t Arm nehmen kunnt. Un dann maarkst du, dat de Wind up eenmol dreiht – un di entegen steiht. Du markst, wo di dei Moed verlett. Wat güstern noch goed was, gelt vandage neit mehr. Benaud büst du dann un bang. Dat Water steiht di up eenmal bet an’t Hals. Dat Vertrauen geiht mit di unner. – Jo, dor kannst vööl beleben in’t Leben – und natte Foeten hör’n de wall mit toe. Dat harst du doch weeten musst, dat man up’t Water neit loopen kann. Dat weet doch elk un een, dat Water neit dragt. ‘Wat hest du för’n lüttje Gloov, worum büst du an’t twiefeln?’ frogt Jesus un reckt sien Hand ut un grippt no Petrus. Dann stiegen de beiden weer in’t Boot – un de Störm word minner. ‘Ik bün bi di’, mag Jesus wall seggt hebben. Neddekroot as’n Moeder dat teegen hör lüttje Dochter seggt, de benaud ut’n Dröm upwookt is: ‘T’is neit schlimm, ik bün bi di, wees man neit bang’. Vertrauen het Petrus fehlt, dor kwam dat wall up an. As hum de Wind entegen stun, het hum dat Vertrauen fehlt. Wenn di de Wind entegen steiht, wenn di dat Water bet an’t Hals steiht, dann is Vertrauen nödig. Dann brukst du Vertrauen, ‘n Spierke toeminsten noch, ‘nen Spierke Vertrauen, wat di dann dragt und boben Water holt. Dor gifft Dogen in’t Leben, dor musst du de eerste Tree doen – un nix anners het Petrus don. Dor gifft Dogen in’t Leben, dor musst du dorup vertrauen, dat dat Water dragt – anners bliffs’t in Nood un Benaudheit sitten, bliffst sitten an Deck van dien Lebensschkipp. Dorum wogt Petrus, wat de annern neit wogen. ‘Wenn dat so is, dann lot mi over’t Water bi di kommen’, seggt Petrus. Well over’t Water will, well dör’t Leben will, de kann neit sitten blieben. Un dann kanns’d vööl beleben in’t Leben. ‘Weest man gerüst, ik bün’t, weest man neid benaud’, röpt Jesus over’t Water. He har ok seggen kunnt: ‘Ik bün bi di!’ Benaudheit un Nood hebben neit dat ledzde Woord. Dorup vertraut Petrus und dorum klautert he ut dat Schkipp. He will’t eben heel genau weeten: Dat is kien Toefall, dat dat so kummt. In de Vertellsels in’t Neije Testament is dat immer wer Petrus, de segt, wat kieneen segt; de deiht, wat kieneen deiht; de mehr Moed het as de annern. Wind un Wellen moken hum nix ut, dat kennt he ja. Petrus het mehr as een Störm in sien Leben beleevt. Un nu will he – net as’n Wienös – dat Uiterste wogen un over’t Water lopen. He will för sük weiten, he will vör sük bewiesen, wat sük neit bewiesen let. He will bewiesen, dat Vertrauen dragt. So is disse Vertellsel immer lesen worn. So is disse Geschkicht immer verstohn worn: Dat is so meent west, as de Geschicht dat eerste Mool vertellt wur. Dat is so meent west, as Matthäus sük hensett het, um dat all uptoeschrieben: Well Jesus bi de Hand grippt, de word hollen – jüst dann, wenn he unner gahn will. Ok wenn du man’n lüttje Gloov hest, ok wenn’t drunnner un drover geiht in dien Leben, du dürst Vertrauen wogen. Du kannst weeten, dat Jesus di neit unnergohn lett. Dat will Matthäus vertellen.
Wenn du noch’n Spierke Vertrauen hest, dann kanst du reeren un roepen: ‘Heer, help mi!’ Un du kanns’t d’r up an, dat dat Leben kien verloren Spill mehr is. Wenn dor noch ‘n Spierke Gloov in di overbleben is, dann kanns’t d’r up an, datt die dor een bi de Hand nimmt, dat dor een no di grippt, wenn du unnergohn wullt. Un dann het dat Leben weer Stön, dann büst du van neijens unnerwegens – un Wind un Störm können die nix mehr doen, umdat he di mit in’t Boot nohmen het. Dat sünt Biller ut uns Leben. Dat sünt Biller, de wi verstaan. In de Vertellsels ut de Bibel finns’d dien heel Leben weer. Dor süchst du di net as in’n Speigel. Un dann markst du: So as Menschken neit up’t Water loopen können, so kann dat Leben neit sünner Nood und Benaudheit wesen. Jo, dor kanns’t wat beleben in’t Leben. Un dorum bün ik gorneit seker, dat dat in de Geschkicht um Petrus alleen geiht! Dat geiht um Jesus un um di un mi. Un dat har’n wi all mitnanner all lang weeten kunt.

Amen